Δεν παραδίδουμε πνεύμα.

Μια ερμηνεία για όλα αυτά τα τραβηγμένα και παράξενα που συμβαίνουν, είναι ότι απλώς η ζωή τελείωσε.

Ότι από άγνοια, από αναίδεια ή από κακή συνήθεια, καθένας από μας και ορισμένοι ακόμα γύρω του παραμένουν με ανθρώπινη μορφή. Ίσως -ήδη- δεν υπάρχουν πραγματικά, αλλά νομίζουν ότι υπάρχουν. Ίσως, απλώς, δεν τολμούν μια τσιμπιά στον εαυτό τους, από φόβο, μήπως με την ανυπαρξία πόνου επιβεβαιωθεί η απουσία. Ή και -ανάποδα- αν τελικά η ζωή δεν τελείωσε, ίσως δεν τολμούν την τσιμπιά,  προσπαθώντας να αποφεύγουν τη δυσάρεστη πραγματικότητα, επιλέγοντας την αφασία από τον πόνο.

 Είναι γεγονός, μέσα σε λίγο χρόνο, χάσαμε πολλά -και αρκετοί οριστικά- που δημιουργήσαμε με δουλειά πολλών ετών.

Δεν είναι όμως τα περισσότερα.

Υπάρχει ένας τρόπος για να μην χάσουμε τα πάντα: Να μην παραδώσουμε το πνεύμα μας στη χρεοκοπία.

Αυτή την περίοδο, με την ευκαιρία απουσίας ενός συγκεκριμένου εργασιακού αντικειμένου, βρήκα αρκετό ελεύθερο χρόνο για ασκήσεις του πνεύματος.
Παρακάτω σώζεται μια εικόνα (Σκάκι)

Ευτυχώς! Μπορούν να αδειάσουν την τσέπη μας, δεν μπορούν να αδειάσουν τη σκέψη μας.

τα λευκά παίζουν και ο Στρατιώτης κόβει την Ντάμα

Μιά ανάσα!

Ευχαριστώ τους φίλους που "με έσυραν" χτες το βράδυ -μετά από πολλά νεκρά βράδια παράδοσης και ακινησίας- καταφέρνοντας
...  να μου υπενθυμίσουν την υποχρέωσή μου προς επιδίωξη αναπνοής, κόντρα σε ένα περιβάλλον συνθλιπτικής επιβολής ασφυξίας.

(Προς αποφυγή μακρυγορίας)  

Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου δήμιου είναι μια πηγή οξυγόνου 

Κωμωδία του Γιάννη Κεντρωτά
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνου Πουλή

Από τη θεατρική ομάδα Αστούρθοι. Μουσική Κ. Χαριτάτος.



..Η καρδιά δεν είναι βυζί (σπάνιο να βρεις δύο μαζί)



σκηνές από ελάφια

ΥΓ. Δεν πρόκειται πάντως για κωμωδία με την κλασσική έννοια, αφού τα μηνύματα έχουν γεύση πικρή ενώ τα θέματα που αγγίζει ο δήμιος είναι πολλά.

Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στο "Θέατρο του Ήλιου", Φρυνίχου 10 στην Πλάκα, στις 9.30΄, ΕΊΝΑΙ ΌΜΩΣ ΑΜΦΊΒΟΛΟ ΑΝ ΠΡΟΛΑΒΑΊΝΕΤΕ ΑΦΟΥ ΙΣΩΣ στις 16 και 17 του μήνα να είναι οι τελευταίες παραστάσεις (παίζεται εδώ και δυό μήνες).

 Τηλέφωνο κρατήσεων: 6944915600
Για το οξυγόνο ευχαριστώ τους συντελεστές
"Η μπαλάντα ενός ευαίσθητου Δήμιου", του Γιάννη Κεντρωτά, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Πουλή. Μουσική: Κώστας Χαριτάτος. Παίζουν: Φίλιππος Λούβαρης, Αλέξανδρος Κίτνης, Αντώνης Αντωνίου, Ειρήνη Κουτουρούσιου, Κωνσταντίνος Πουλής. από την θεατρική ομάδα 'Αστούρθοι'.

Αν δεν προβλέψουμε εμείς, δεν προβλέπεται.

Άν -λέμε αν- βρίσκονται μπροστά μας μερικοί αιώνες μαύρης σκλαβιάς, τότε αυτό ...δεν είναι το χειρότερο.

Το ατυχέστερο γεγονός είναι ότι δεν προβλέπεται να υπάρχουμε σε 400 χρόνια ώστε να ζήσουμε την απελευθέρωση.

" Χρεοκρατία"

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ

ΕΞΑΝΤΑΣ, Α΄και Β΄μέρος στο
neagenia-neagenia.blogspot.com

(ένα κομμάτι μόνο)

Όταν έχεις χιούμορ (γκόλ στη Δι@ύγεια από τα αποδυτήρια)

Δεν είναι βέβαια πρωτότυπο να αυτο-επιβραβεύει μια εξουσία τον εαυτό της, άσχετα -πολλές φορές ακριβώς αντίθετα- με ότι πραγματικά συμβαίνει.
Ιδιαίτερα για την καλή τους σχέση με τη διαφάνεια έχουν επιβραβεύσει, τα τελευταία 35 χρόνια, επίσης τον εαυτό τους, όλοι οι Πρωθυπουργοί της χώρας ανεξαιρέτως. Με αυτούς φυσικά συνέβησαν και όλα τα γνωστά (Υποβρύχια, Υποκλοπές, Παραδικαστικό, Δομημένα ομόλογα, Βατοπέδια, Siemens, Προμήθειες Νοσοκομείων, "Εθνικοί Εργολάβοι"...).

Στην προκειμένη όμως περίπτωση χρειάζεται αρκετή δόση χιούμορ για να αξιολογηθεί το δελτίο τύπου του Δήμου Κορυδαλλού:
(1o) Επειδή ο φιλόδοξος θεσμός "Διαύγεια" -υποτίθεται ότι λειτουργεί μόλις λίγες ώρες για τους ΟΤΑ και επομένως είναι εξωφρενικά παράλογο να συγχαίρει κανείς τόσο πρόωρα τον εαυτό του. Πιό παράλογο ακόμα και από τις δηλώσεις και τις κραυγές ποδοσφαιριστών πριν βγούν από τα αποδυτήρια, αφού αυτές έχουν μια αξία για την άνοδο του ηθικού της ομάδας, κάτι το οποίο στην προκειμένη στιγμή δεν μπορεί να έχει εφαρμογή.
(2ο) Επειδή ο θεσμός αυτός δεν θα κριθεί ποσοτικά, (π.χ. αναρτήσαμε 1000 αποφάσεις είμαστε περισσότερο διαυγείς από άλλους που ανέβασαν 800). Είναι πασιφανές ότι ο θεσμός δεν θα κριθεί τελικά από όσα θα δηλώνονται στο Δι@ύγεια αλλά κυρίως από όσα δεν δηλώνονται...
(3ο) Επειδή πρόκειται για τον Δήμο Κορυδαλλού. Πολύ εύκολα μπορεί να βρει κανείς τουλάχιστον 50 διαδυκτιακά σημεία όπου παραμένουν αναπάντητες ερωτήσεις προς τη Διοίκηση για πάρα πολύ σοβαρά ζητήματα. Αρκετές από αυτές έχουν υποβληθεί ηλεκτρονικά.

Φ.Π.

Μανόλης Αναγνωστάκης, Στο παιδί μου...

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

Από τη συλλογή Ο στόχος (1970)

Μανόλης Αναγνωστάκης, Στο παιδί μου...

Οι πολίτες παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους!!!

Πόσα χρόνια είχε να γίνει συγκέντρωση που γέμισε την πλατεία Ελευθερίας και στα πρώτα καθίσματα δεν γέμισε "επώνυμους παράγοντες" και "επαγγελματίες χαιρετούρες", "πολιτευτάδες" και "ακολούθους";
Εμείς, έχουμε νικήσει ήδη. Είμαστε ελεύθεροι αξιοπρεπείς πολίτες.
Όμως,
η νίκη της πόλης θα είναι η μεγάλη νίκη που ανήκει σε όλους μας...

παραπομπή

Δάκρυσαν πολλοί άνθρωποι με την προβολή των εικόνων μας.

Να μη χαθεί η ευκαιρία. Έλα και συ και συ, ελάτε όλοι!

Μας υποτίμησαν, μας κορόιδεψαν, μας φτώχυναν, μας πολέμησαν, μας χλεύασαν,
η γενιά μας όμως είναι εδώ, είναι εδώ για να νικήσει!

Έχουμε όλοι μαζι την ευκαιρία

Έχουμε μια δυνατή οργάνωση πολιτών,
έχουμε θέληση,
δύναμη και
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ